Twitter
Facebook
Małgorzata Pantke
Zamrożony konflikt – brak wojny, ale i brak pokoju. Choć nie słychać strzałów, broń jest nadal wycelowana. Tak mijają lata. Nikt nie chce powrotu do czasów przelewania krwi, mimo to kolejne rozmowy pokojowe kończą się patem. Dzieje się tak, bo pod chłodną skórą dyplomacji wciąż wrze krew.
Najpierw była radość. Ciążąca żelazna kurtyna upadła, a mieszkańcy Azerbejdżanu, Gruzji i Armenii odzyskali niezależność od Moskwy. Chwile narodowej dumy nie trwały długo. Pojawiły się problemy: gospodarcze – dla państw, które dopiero co wyszły spod sowieckiego płaszcza, trudnością okazały się nawet ciągłe dostawy prądu czy gazu – ale również etniczne, które ten sam płaszcz tłumił. Gdy w 1991 roku rozpadło się ZSRR, walki trwały już w Osetii Południowej, wkrótce wybuchły także w Abchazji, a wojna o Górski Karabach przybierała na sile.
Po 20 latach konflikty te pozostają nierozwiązane, a określa się je jako zamrożone. Między państwami trwa jednak „zimny pokój”. Wojna w Gruzji toczona dwa lata temu pokazuje, że cienki lód, który pokrywa temat separatystycznych dążeń na Kaukazie Południowym, może stopić nawet iskra.
„Kraina ognia” w ogniu walk
– Nie mam nic przeciwko ludziom z Armenii, a przeciw armeńskiemu rządowi. Gdyby znów wybuchła wojna, broniłbym ojczyzny – mówi Rauf Mardijew. Jest Azerbejdżaninem. Widać, że był w armii – stoi prosto, niemal na baczność. Jego doświadczenie wojskowe nie jest zresztą niczym nadzwyczajnym. W Azerbejdżanie służba wojskowa jest obowiązkowa i trwa 18 miesięcy lub 12 dla absolwentów uczelni. Baku inwestuje w armię, bo jak twierdzi, 20% państwa znajduje się pod okupacją. Żołnierska postawa Mardijewa nie oznacza jednak sztywności. To człowiek, który jeśli tylko może pomóc, to pomoże. Dlatego rozmawiamy na temat szczególnie wrażliwy dla Azerbejdżan – Górski Karabach.
